ابوالحسن اتابکی از کشف کتیبه در دامنه کوهستان های مرودشت خبر داد که در آن به نکوهش «مهر دروجی» یا «پیمان شکنی» پرداخته است.این کتیبه اندرزگونه، یکی از سنگ نوشته های کم نظیری است که در راستای اندیشه های ایزد مهر(میترا) و تفکرات پرهیز از پیمان شکنی نگاشته شده است.
پزوهشگر تادریخ ایران باستان در خصوص این کشف جدید به خبرنگار ما گفت: مهر دروجی یا پیمان شکنی در تفکرات ایران باستان یکی از نکوهیده ترین گناهان شمرده می شود و باعث جدایی میان مردمان و تباهی سرزمین ها می گردد. اگر کسی مهر دروجی یا بدعهدی کند،ایزد مهر خشمگین می شود و سرزمین ایشان را نابود می کند.
وی خاطرنشان کرد: در آیین زرتشتی به این امر اشاره شده که بِهدینان نباید مهر دروجی یا بد عهدی کنند: چه با هم کیشان و چه با دروندان (کافران). حتی «پیمان» میان اهورامزدا و اهریمن نباید شکسته شود، زیرا که ایزد میترا از آن پایداری می کند. کسی که مهر دروجی کند و سوگند دروغ بخورد همانند کسی است که از اوستا و زرتشت بیزار است و اگر در شهری قاضی(داور) دروغ گو باشد و «مهر دروجی» یا «پیمان شکنی» کند، باران کم می بارد، درمان بخشی کم می شود و....
این مورخ با اشاره به اینکه در مهریشت آمده که هشت تن از ایزدان به همراه ایزد مهر بر فراز کوه ها و برج ها همسان دیده بان نشسته و مهر دروجان(پیمان شکنان) را می نگرنند و به کسانی که «اشه» یا نظم اخلاقی را بر هم می زنند، حمله می کند اضافه کرد: در سرزمین پهناوری چون ایران با قومیت های گوناگون تنها با تقدس عهد و پیمان و نکوهش پیمان شکنی،شالوده نظام اجتماعی میان شاهان،کشاورزان،جوامع کوچرو،بازرگان و صنعتگران برقرار می گشت و این در حالی بود که اگر کسی مهر دروجی می کرد، برای اثبات حقانیتش به آزمایش آب(رفتن در زیر آب در فاصله معین)، آزمایش سو گند( خوردن آب گوگرد) و آزمایش «ور»( ریختن مایعات یا فلز گداخته بر روی سینه او و گذر از آتش) تن می داد و این قوانین سخت گیرانه نشان می دهد که عهد و پیمان چه جایگاه بالایی در میان ایرانیان باستان داشته است.
اتابکی درباره واژه «مهر دروج» در زبان فارسی میانه نیز گفت این واژه از نظر لغوی به معنای «کسی که دشمن ایزدمهر است» یا «کسی که به ایزدمهر دروغ می بندد» بیان شده و از دید اخلاقی به معنای پیمان شکنی میان «انسان و خدا»، ،«دو دوست»، «دو هم کیش»، «دو همکار» و حتی «زن و شوهر » عنوان شده است.
این مورخ گفت نام میترا یا ایزد مهر نخستین بار در «لوح گلی نوزی» ناحیه بغازکوی آسیای صغیر به همراه ایزد ورونا و در رابطه با پیمان نامه ای میان پادشاهان هیتی و میتانی آمده که برای پایداری این «پیمان نامه» از این ایزدان درخواست یاری شده است. نام ایزد مهر در ایران باستان نخستین بار در کتیبه های اردشیر در شوش و همچنین کتیبه اردشیر سوم در تخت جمشید نگاشته شده است. در هند و در ادبیات ودایی نیز ایزد «میتره»، همسان ایزد ایرانی میترا خدای عهد و پیمان شمرده شده است.البته ایزد مهر یا میترا در ایران وظایف گوناگونی برعهده دارد از جمله: خدای فروغ و روشنایی، خدای مهر و دوستی،ایزد عدالت،حامی جنگاوران آریایی، پاسبان مراتع جوامع کوچرو،خدای عهد و پیمان زناشویی و....
وی در پایان گفت کشف این کتیبه ارزشمند دوره ساسانی، نشان از برتری اندیشه های ایرانیان باستان در مفاهیم اخلاقی و قوانینی است که در پرتو نظم اجتماعی تبلور پیدا می کند.
