نامش محمد  جواد و فامیل دهقانی را پیشه داشت. و دوستان همنورد  صمیمانه او را جواد صدا می زنند.


بهار سال 1402 در حال خداحافظی بود .

*و او داشت نوزده سالگی را به پایان می رساند که عشق به دماوند شگفتی ساز روزهای نزدیک شدن به بیست سالگی ش شد و فدراسیون کوهنوردی نمره بیستی را در کارنامه زندگی او به ثبت رساند.*

و چه زیبا وزود  به اینجا رسید

که گفته اند

*کوهنورد شدن ،*
*با کوه رفتن به دست نمی اید،*
*برای کوهنورد شدن ابتدا باید کوههای درونت را فتح کنی .*

و جواد  تصمیم گرفت در یکم تیرماه همراه با اعتدالین تابستانی ، صعود به دماوند که اصالت و آرم ایران می تواند باشد را در  گرمای تابستان شروع و  بوسه شیرین صعود را به تابلوی دماوند هدیه دهد.

او می گوید یک سال بیش نیست که عاشق کوه شده ام و حس می کنم ،شمس خود را در کوه می توانم بیابم .

*این شهد زیبای بوسیدن بر تابلوی پر از شگفتی و حس خوب را در سنی شروع کرده که برای جواد ،می توان آینده درخشان و رکوردهای خوبی را پیش بینی کرد،اراده ،توان ،و کار بزرگ ایشان رادر این سن بر ایشان و تمامی کوهنوردان همراه تبریک گفته و برای ایشان آرزوی بهترین ها را داریم.*

توجه مسولان ورزشی شهرستان به این جوانان در سایه را می طلبد ،تا رشد آنها در سایه قرار نگیرد

 سوم تیر 1402