گروهی از مردم اهل کار خیرند. اما برخی در کار خیر نیز دارای بلوغی خاصند. این ۳ روایت را بخوانید.

۱- چند روزی است دیوار مهربانی در جای جای ایران راه اندازی شده است. کاری بسیار زیباست. هم بانیش و هم کسانی که اهل مهربانی کردن به همنوع هستند. بسیاری از افراد لباس هایی که در منزل نیاز ندارند و دسته دوم است را روی دیوار قرار می دهند تا نیازمندان استفاده کنند.

اما؛
۲- بزرگی داشتیم در بازار تهران که اهل تجارت بود. بانی هیات می گفت هر سال در آستانه محرم که می رسید مرا صدا می زد تا برنج هیات را متقبل شود. تاکید داشت بهترین برنج بازار را برای هیات تهیه کنم. بهترین و گرانترین. روزی مرا صدا زد تا برای خانه اش هم برنج تهیه کنم. خادم هیات گفته باشد همان برنجی که برای هیات تهیه کردیم مناسب است . هم خوش پخت است و هم خوش عطر. پاسخ آن بزرگ اما آموزنده است. می گوید این برنج برای خانه ام است. برنجی که برای خانه می برم حتما باید از برنجی که برای هیات می برید کیفیتش کمتر باشد.

فراتر از این؛
۳- پسر شیخ رجبعلی خیاط تعریف می کند: پدرم يك شب مرا از خواب بيدار كردند، ۲ گوني برنج از خانه برداشتيم و بيرون رفتيم. برديم خانه پولدارترين فرد محله مان. صبح آن روز پدر مرا صدا زدند و گفتند: «محمود برو يك چارك برنج نيمدانه و ۲ ريال هم روغن دنبه بگير بده به مادرت تا براي ظهر دم پختك درست كند.» آن موقع اين رفتار پدر برايم سنگين و نامفهوم بود. متوجه نمي‌شدم چرا برنجي را كه در منزل داريم به پولدارترين فرد محله مي‌دهد و خودمان براي ناهار بايد برنج نيمدانه بخريم؟! بعدها فهميدم آن بنده خدا ورشكسته شده بود و روز جمعه مهماني مفصلي در خانه داشت.

جعفرآقا پسر مرحوم فیروزآبادی صاحب بیمارستان فیروزآبادی شهر ری هم می گوید: پدرم وقتی مهمان داشت بهترین آشپزها را خبر می کرد اما غذای مورد علاقه خودش نان و پیاز و سرکه بود.

کار خیر هم، بلوغ دارد. کار خیر و نیکو و خدمت به خلق نیز متناسب با نیت اهل خیر متفاوت است.
یک دسته انسان های اهل خیر هستند که کمک به خلق و توجه به مردم را برای آرامش درون شان می خواهند. با خیرات روحشان تربیت یافته و آرامش می یابد. همین احساس خوب است که آنها را سمت کار خیر می کشد.
دسته دیگری هستند که کار خیر و خدمت به خلق را به سبب سفارش شریعت و حضرت حق انتخاب کردند و اهل خیر شدند چراکه خدمت به خلق را وظیفه می پندارند.

دسته سوم اما کمی رشد یافته تر رفتار می کنند. این دسته کسانی هستند که خدمت به خلق را نه تنها راه عبادت، بلکه از خدمت به خلق به خالق می رسند. این دسته با گروه دوم به شکل قابل توجهی متفاوت است. گروه دوم خدمت به خلق را هم کنار فرایض دیگر توجه می کنند و دغدغه اش دوزخ و جنت است اما گروه سوم در کثرت خلق نیز وحدت حضرت حق را می بیند. با این نگاه است که حضرت امام می فرماید "تا نفس می کشم به شما مردم خدمت می کنم" و در نامه عرفانی اش به حاج سیداحمد اقا می نویسد: "پسرم! ما که عاجز از شکر او و نعمت‏هاى بى‏منتهاى اوییم، پس چه بهتر که از خدمت به بندگان او غفلت نکنیم که خدمت به آنان خدمت به حق است؛ چه که همه از اویند."

در نگاه اول افراد زندگی شخصی شان را می کنند و هرچقدر افزون بر زندگی داشتند خیرات می کنند. در نگاه دوم افراد بخشی از درآمدشان را به عنوان انفاق معنوی کنار می گذارند. اما در نگاه سوم خدمت به مردم و ضغفا و مستضعفین مهمتر از زندگی شخصی است و آنچه برای خود کنار می گذارند کمتر از انفاق است. در نگاه سوم است که خدمت به خلق نیز چون سرسجاده نشستن و سبحه دست گرفتن ادب و آداب پیدا می کند.