سلام بر محرم ...
سلام بر حسین ...

امسال  نیز همانند سال قبل و همچون سالیان گذشته محرم از راه رسید. پارچه های سیاه  در و دیوار را گرفته تا تن شیعیان را پوشانده و چهره ها را مغموم و ماتم زده کرده است. سیمای شهر با ادوات مختلف عزاداری رنگی و سیمایی دگر به  خود گرفته است. ‌مساجد و هیئت ها و تکیه ها به زدودن غبار از تن مشغول شده اند،  چرا که شور حسین ( ع ) با تمامی هفتاد و دو نفر همراهش از راه خواهد رسید و پیر و جوان، زن و مرد را به سمت خود فرا خواهد خواند و مهمان مساجد ، هیئت ها و تکیه ها خواهد کرد.
قرن ها از حرکت تاریخی امام حسین ( ع ) به سمت کوفه و آن نا مهربانی ها   می گذرد و اکنون امام حسین ( ع ) با شروع محرم به سمت دل هزاران هزار عاشق محمل می بندد و مهمان دلهای مشتاق و چشمان گریان می شود و شور و درک حسینی آنان را برآن داشته که با  جان و دل منتظر این مهمان هستند.
کوفه امروز قلب تک تک کسانی ست که شیدایی و شور  امام حسین ( ع ) را در سینه دارند و بی قرار مهمانی اویند.
اکنون  بیرق سیاه بر قبه ی حرم مطهر امام حسین ( ع ) نشسته است و چندی پیش از آغاز  محرم بیرق سرخ بر این گنبد طلایی خودنمایی می کرد که خود گویای همه چیز بوده و هست.
بیرق سرخ، بیرق انتظار ماست که روزی صاحب زمان فراخواهد  رسید و انتقام عشق را، انتقام حسین ( ع )را، انتقام هفتاد و دو نفر را، انتقام اهل و بیت پیامبر را از این همه نادانی و جهالت نهفته در سیمای اسلام تزویر و ریا بگیرد و جهان را همه عشق بپاشد و عشق تمامی روزنه های کاینات را  پر کند.
« بگذار این سالهای حرام بگذرد !!!»
به چشمان هر کسی در گوشه گوشه ی این سرزمین نگاه می کنی، شوق و اشتیاق عجیبی می لرزد که  با تن پوش سیاه همراه شده است.‌ شور و اشتیاقی که در هیچ مکتبی آموخته نشد و هیچ مدرسی آن را جزوه نکرده است که در خمیره ی انسانهای این دیار چکیده است.
کوبش طبل، سایش سنج، آرامیدن زنجیر بر کتف همه گواه این ادعاست. دسته های مملو از سیاه پوشان،  بی اختیار گسیل می یابند بر پیکره ی خیابان های هر دیار و با سنت ها و گرایش های فرهنگی هر خطه در می آمیزد و از گلوی مداح بیرون می تراود، ندای جان گذار کلام که هر دلی را نرم و هر چشمی را خیس و هر دستی را لرزان می کند.
آری، دهه ی محرم است. محرمی که بیش از گریستن ، حرف به زبان دارد و کتابی سراسر معرفت، حکمت و عشق است.برگ برگ این نهضت تاریخی ، سخنی ست که در لفاف رفتار و کردار تک تک حادثه سازان کربلا نهفته است . گاه خون به آسمان می پاشد و فرزندی قربانی خدایی می شود که به این بنده اش می نازد و ندای « قربانی ام را بپذیر » به آسمان بر می خیزد .
گاه گلویی بریده می شود تا حق با خون عزیزترین انسان ها آبیاری شود تا  هیچگاه تنه ی تنومند این درخت فرو نیفتد .
آری لالایی باید  بر طفل خردسال این واقعه خواند . لالایی پر از حکمت خواند  و گریست با قلبی پر از عشق و معرفت به این مردانی که در راه خدا ، در راه عدل ، در راه حق حتا از جان عزیز ترین مخلوقات آفریده شده نیز گذشتند و تن به ناحق ، به باطل نسپردند .
« حسین « ع » به شهادت معنا بخشید » .
ﺳﺎﻝ ﻫﺎﺳﺖ ﺳﻮﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺣﺴﯿﻦ ‏( ﻉ ‏) ﻭ ﯾﺎﺭﺍﻧﺶ ﭼﺸﻤﺎﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗَﺮﻣﯽ ﮐﻨد  ﻭ ﻏﻤﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﺮ ﺩﻝ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﺁﯾﺎ ﺗﻔﮑﺮﻣﺎﻥ، ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ، ﺳﯿﺮﺗﻤﺎﻥ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﯼ ﺣﺴﯿﻦ ‏( ﻉ‏) ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ .ﺁﯾﺎ ﮐﺮﺑﻼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻬﺮ ﺳﺠﺎﺩﻩ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﻧﻈﺮﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎً ﻋﺸﻖ ، ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﯼ ، ﺗﻌﻬﺪ ، ﺍﺳﻼﻡ  ، ﺍﯾﺜﺎﺭ ، ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ،  ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ، ﺭﺷﺎﺩﺕ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﯾﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯿﻢ؟
ﻣﺎ ﻫﻤﮕﯽ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﺑﺮ ﻏﻢ ﺍﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﯾﻢ ، ﺷﯿﻮﻥ ﻫﺎ ﺳﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﯾﻢ ، ﺗﻮﺳﻞ ﻫﺎ ﺟﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ ، ﻧﺬﺭﻫﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﯾﻢ ،  ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻫﺎ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩﺍﯾﻢ ، ﺁﯾﺎ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﯾﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻢ؟!
ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﺑﺮ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﮔﺮﯾﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎﯼﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﯿﺪ ، ﺍﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ ﮐﻪ ﺣﺴﯿﻦ ‏( ﻉ‏) ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﺣﺴﯿﻦ ‏( ﻉ ‏) ﻭﺍﻗﻒ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﺗﻦ ، ﺍﺯ ﭘﺲ ﺧﯿﻞ ﻋﻈﯿﻢ ﺳﭙﺎﻩ کفر  ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﯿﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺍﻡ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ . ﺣﺴﯿﻦ ‏( ﻉ ‏) ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺁﺧﺮ ﺍﯾﻦﺭﺍﻩ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﺮﯾﺪ ﺗﺎ ﺭﺳﻮﺍ ﺳﺎﺯﺩ ﻧﺎﺣﻖ ﺭﺍ ، ﺣﻘﯽ ﮐﻪ ﺭﺩﺍﯼ ﺣﻖ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﻭ ﺍﯾﻨﮏ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﻖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺣﻘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﻧﺎﺏ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ . سر وتن می شوید ، شانه بر موی و ریش می کشد ، به پیشواز شهادت می رود تا به من و تو و ما بفهماند حق با شهادت آبیاری می شود .
اکنون بار امانت بر دوش ماست که چون همین کباده ها  سنگینی می کند . شور حسین در تمامی وجودمان نهفته است . عشق حسین در نهادمان گمارده شده است . فهم حسینی مکمل این خمیرمایه ی درونی ست تا به پا سازیم تفکری حسینی ،  شوری حسینی و دیدگانی حسینی .


محمدظهرابی
Mohammadzohrabish@yahoo.com