کنجکاوی: برای یک خبرنگار کنجکاو، پرسش های زیادی مطرح می شود که به دنبال پیدا کردن پاسخ برای آنهاست. 

شم خبری: این که بدانیم چه چیزی خبر است ‏عموما با تمرین به دست می‌آید، اما به نظر می‌رسد برخی از ‏آدم‌ها به طور غریزی خبر را بو می‌کشند! 

استقامت و پشتکار: به دست آوردن اخبار و اطلاعات، سختی بسیاری دارد، خبرنگار دردسرهای پشت درهای بسته ماندن، سرکار ماندن ها و ‏مخالفت‌های پشت سر هم را به جان می خرد و تسلیم نمی شود.‏ ـ

وظیفه شناسی: خبرنگار خوب نظرات شخصی و تعصباتش را کنار می گذارد و به وظیفه خود در قبال جامعه عمل می کند: رسالت خبرنگار، مطلع کردن جامعه است، نه آن که مردم را برای حمایت از شخص یا گروهی خاص تشویق کند. تا جایی که ممکن است از تمام افراد یا طرف های مرتبط با یک موضوع، اطلاعات درست و کاملی تهیه کرده و ارایه می دهد و همزمان به دیگران اجازه می دهد، تا خودشان قضاوت و نتیجه گیری کنند.‏ ـ

شک و تردید: خبرنگارها وقتی با مقامات، شرکت‌ها ‏و مسئولان سر و کار دارند باید نسبت به گفته‌های آنان ‏درجه بالایی از شک و تردید را داشته باشند چرا که هر کسی دوست دارد اطلاعاتی را که به نفع خودش است، به خبرنگاران بدهد. البته شایسته نیست که شک و تردید خبرنگار، ‏تبدیل به بدگمانی شود.‏ ـ

برخي ويژگي هاي اخلاقي خبرنگار عبارت است از: 

احساس مسئوليت اجتماعي: اين اصل، بيان کننده وظايف اجتماعي خبرنگاران است. 

صداقت و واقع نمايي: خبرنگار بايد هر چيز را آن طور که هست، بنگرد و بکوشد آن را همان طور که ديده است، بيان کند نه کمتر و نه بیشتر ... 

خبر براي همه: خبرنگار نبايد مردم را از داشتن اطلاعات مفيد مورد نيازشان محروم کند يا اين اطلاعات را تنها در اختيار گروه ويژه اي از مردم قرار دهد. 

رعايت عدالت و انصاف: موضع گيري خبرنگار يا مجموعه خبري درباره خبر بايد بر اساس حق باشد. 

سودمندي و فايده رساني: خبررساني، ماهيتي آموزشي دارد و خبرنگار به حکم وظيفه اخلاقي و اجتماعي خود بايد مروج خوبي ها باشد و به انتشار خبرهاي سودمند بپردازد.

خبرنگار جزو لاينفك رسانه ها مي باشند وبدون حضور آنان رسانه ها مفهوم واقعي خود را از دست مي دهند. خبرنگار كسي است كه براي كسب اخبار اتفاقات روي داده در هر زمينه اي تلاش مي كند. در پايتخت و شايد در تعداد انگشت شماري از شهرهاي بزرگ كشور خبرنگاران بنا به نوع گرايش تحصيلي خود در زمينه خبر ورسانه تقسيم مي شوند وهريك در يك زمينه مانند خبرنگار اقتصادي ، سياسي ، ورزشي ،عكاس و...مشغول به كار مي شوند. ولي در شهرهای ديگر اين چنين نيست و...

مطالب فوق، نمونه ای از مواردی است که خبرگزاری های کشوری در مورد شان و منزلت خبرنگار و وظیفه خطیر این قشر سخن به میان آورده اند. با این همه، در شهر خبر خیزی مانند مرودشت، ورای این اصول و شاخصه ها با اهالی مطبوعات رفتار می شود. یعنی نه تنها گاها خبرنگار در هیچ ارگان و مراسمی به چشم نمی آید، بلکه اگر هم کسی بخواهد در حوزه خبررسانی فعالیتی از خود بروز دهد، به قول معروف مثل آب خوردن نوکش را می چینند و او را دست به سر می کنند!

همین چند وقت قبل در یکی از مراسم برگزار شده در مرودشت، بنده به عنوان کسی که مسئول انعکاس گزارش ها و اخبار آن مراسم بودم، سعی کردم حدالامکان چند عکس هم از مراسم بگیرم و ضمیمه مطالبم کنم. اما مسئولان مراسم، با کمال خونسردی از کار من ممانعت به عمل آورده، من را حتی از مراسم بیرون راندند. البته این موضوع در خصوص بهبوهه انتخابات نیز از سوی چند ارگان اجرایی مهم شهرستان صادق بود.

حال می خواهم بدانم در مرودشت که عنوان دومین شهر پرجمعیت استان را یدک می کشد و البته به عنوان یکی از فرهنگی ترین شهرهای استان به شمار می رود، آیا شایسته است که با متولیان امور مطبوعات و خبررسانی که بدون هیچ چشم داشت و مزیّتی در سخت ترین شرایط آب و هوایی و حتی با هزینه های شخصی ، خود را وقف فرهنگ این شهر می کنند، چنین برخورد شود؟ قابل ذکر است که این مخاطرات، حتی ریالی برای اینان در بر ندارد و صرفاً عشق به هدف والایشان، آن ها را وادار به این کار می کند. پس نمی گویم که در برخوردهایمان تجدید نظر کنیم، هدف اصلی من از گفتن این مطالب، تنها این است که اندکی متولیان امور اجرایی شهر را به فکر وادارم که...