1- دور از ذهن نیست که هر بحران و التهابی در سطح جامعه، به فرضیه‌ها و حدس و گمان‌ها دامن بزند اما عجیب آن‌جاست که این فرضیات در قالب یقینات ارائه شوند.

2- صحبت از مسمومیت سریالی دانش‌آموزان است؛ موضوعی که هنوز ریشه‌ها و دلایل آن روشن نشده و شاید به زودی هم ابعاد آن باز نشود، زیرا دارای گستردگی، پیچیدگی و فراوانی است و باید منتظر روایت دستگاه امنیتی و انتظامی نشست. حتی اگر به این روایت‌ها هم بدبین و بی‌اعتنا باشیم، فاقد هر گونه وجاهتی برای نتیجه‌گیری و تبیین دلایل قطعی این امر هستیم.

3- با این اوصاف و ابهام‌‌آمیز بودن ماجرا، برخی ایرانیان همیشه در صحنه، آستین‌ها را بالا زده و دوباره به میدان آمده‌ و احکام را صادر کرده‌اند؛ این بار با محکوم‌کردن حکومت برای دست‌داشتن در مسمومیت دانش‌آموزان! با چه منطق و استدلالی؟ با دلیل تمایل نظام به سرکوب جنبش زن، زندگی، آزادی! با توجیه تسلط تندروها در فضای اجتماعی؛ از نظر آن‌ها حکومت ایران، به «طالبانیسم» مبتلاست و مخالف فعالیت و حتی تحصیل دختران است!

4- و جالب اینکه تمام این تعابیری که تحت عنوان دلیل و برهان و منطق و استدلال، عرضه می‌شوند، هیچ قرابتی با واقعیت ندارند. چرا؟ چون برای اثبات و حتی رسیدن به گمانی که بتواند با این قرائن احساس نزدیکی کند، نیازمند مستندات است و چیزی که فقدان آن بیش از پیش به چشم می‌خورد، همین مستندات است!

5- این اولین بار نبوده و آخرین‌ مرتبه هم نخواهد بود؛ جای دوری نمی‌رویم؛ برگردیم به وقایع پاییز؛ به جایی که داخلی و خارجی به صف شدند تا فوت آن کودک ایذه‌ای تا کشته‌شدن دیگر افراد را به گردن جمهوری‌اسلامی بیندازند و البته با توجه به غبار‌آلود بودن فضا و ضعف روایت متقن در داخل کشور، تا حدی موفق هم شدند. این ماجرا هم در امتداد همان قضایاست و تنها سوژه دستخوش تغییر و تحول شده.

6- جریان‌های هدفمند برای انتشار و بازتولید این سم‌پاشی‌ها نیاز به ذهن‌هایی دارند که به این گمان‌های نامعتبر دامن بزند و چه ابزاری بهتر از «مغزهای کوچک زنگ‌زده‌ای» که همچون خمیر به هر شکل ممکن و دلخواه تغییر شکل پیدا می‌کنند و فاقد هر گونه قدرت استدلال و تمیز دادن سره از ناسره هستند. و این «مغزهای کوچک زنگ‌زده» در جامعه ایران در حال تکثیر و پرورش‌اند و همین مسئله شاید در آینده به بحرانی بزرگ برای جامعه تبدیل شود!