بازگشت بخشی از گل‌نبشته‌های (:الواح) هخامنشی در سال ۱۳۹۸ خورشیدی، را شاید یکی از مهم‌ترین بازگرداندن آثار تاریخی ایران در چند سال گذشته دانست. اما ماجرای بازگشت دیگر گل‌نبشته‌ها که همچنان در بنیاد شرق‌شناسی شیکاگو مانده‌اند، هنوز در ابهام مانده و مسوولان هر بار که پرسشی درباره سرنوشت دیگر گل‌ نبشته‌ها در آمریکا روبه‌رو می‌شوند، تنها به بیان چند جمله سربسته با این رویکرد که «به زودی اخبار خوبی از بازگشت الواح خواهیم شنید»، بسنده می‌کنند.
 معاون پیشین میراث‌فرهنگی کشور درباره‌ی چرایی‌ بازگردانده نشدن همه‌ی گل‌نبشته‌های هخامنشی در سال ۱۳۹۸ ازسوی  بنیاد شرق‌شناسی شیکاگو، گفت: با وجود آنکه بارها خواستار فرستادن همه‌ی گل‌نبشته‌ها شدیم اما بهانه‌های پوچ بنیاد شرق‌شناسی شیکاگو مانع بازگشت همه‌ی گل‌نبشته‌ها شد.

بخشی از گل‌نبشته‌های هخامنشی که روزگاری برای پژوهش و بررسی به دانشگاه شیکاگو امانت داده و به‌روشنی مطرح شده بود که ایران لوح‌هایی گلی را برای رمزگشایی و خواندن، به امانت به دانشگاه شیکاگو که مشغول کاوش در تخت جمشید مرودشت بود، می‌سپارد و موسسه‌ی شرقی دانشگاه موظف است دو نسخه از مستندات خود را به دولت ایران بدهد. این گل‌نبشته‌ها تاکنون در چهار مرحله به ایران برگردانده شده است؛ سال ۱۳۲۷ خورشیدی (۱۷۹ قطعه)، سال ۱۳۳۱ خورشیدی (۳۷هزار خُرده قطعه)، سال ۱۳۸۳ خورشیدی (۳۰۰ قطعه) و سال ۱۳۹۸ خورشیدی (۱۷۸۳ قطعه) و همچنان نزدیک‌به ۱۷ هزار گل‌نبشته سالم و شکسته از گل‌نبشته‌های هخامنشی در دسترس بنیاد شرقی شیکاگو است و همچنان این گمانه‌ بدون پاسخ برجای مانده است که "چرا همه سنگ‌نبشته‌ها همان سال ۱۳۹۸ به ایران بازگردانده نشدند؟"