سلامت و رفاه یک جامعه،متکی بر مناسبتها و روابط گروهی و جمعی است.

امروز دیگر بسیاری از رفتارها و کردارهای ما در قالب شخص و فرد نمی گنجد و دیگر نمی توان در خیابان به راحتی سیگار کشید و هنجار شکنی کرد و ضرر و زیان آن را تنها متوجه خود دانست، چرا که بسیاری از نوجوانان و جوانان شهر، نظاره گراعمال و رفتار ما هستند و ناخواسته، مروج و مبلغ یک ضد ارزش شده ایم.

تامین سلامت جامعه، نیازمند بسترها و زیر ساختهای متنوع و فراگیر است. پارکهای تفریحی و علمی، استخر، شهربازی، سالنهای ورزشی، کتابخانه ها و سینما، ضامن بقاء و سلامت در یک جامعه می باشد.مدتی است که سینمای شهر ما گرفتار بحران است.مالک آن بدلایلی حضور مداوم ندارد و شرکتی که ارتباطات مالی با ایشان دارد در پی منفعت مادیست و حاضر به ادامه کار سینما نمی باشد.

گر چه قانون، حق مالکیت و حقوق وی را به رسمیت می شناسد و به او اختیار می دهد ،اما امروز منافع مادی وی،با آبرو و عزت مردم این شهر پیوند خورده است. در گردش و بازدیدمان از دیگر شهرهای استان در سالهای نه چندان دور، داشتن همین سینما برای ما، مایه مباهات و عزت نفس بود.سینمای کهنه و مندرس این شهر، خاطرات تلخ و شیرین بسیاری را در دل خود جای داده است.

تصور مرودشت بدون سینما،کابوس دهشتناکی است که نتیجه ای جزء یاس و شرمساری را برای ما به ارمغان نخواهد آورد.

اگر فردا روزی،فرزند من و شما، دوست و همکلاسش را برای تفریح و گردش، به شهر بیاورد، چه پاسخی برای پرسش از نداشتن سینما، خواهد داشت؟همین سئوال بظاهر ساده، چه حسی در شما بوجود خواهد آورد؟مگر ممکن است شهری که سالانه پذیرای گردشگران و مسافران بی شمار خارجی و داخلی است از داشتن یک سینما محروم باشد؟به گفته بسیاری ،مسئولان سینمایی کشور و سینما شهرها، بدون هزینه و رایگان، آماده تعویض پرده و پروژکتور و بهینه سازی سینما بوده و هستند ،اما من و شما چه قدمی برداشته ایم؟

طی این سالها، آیا یک صندلی را تعویض کرده ایم؟

عدم استقبال و اینکه همیشه “مرغ همسایه ما غاز بوده است”قبول،اما انصافا کاری برای افزایش کیفیت و یا حتی تغییر شکل ظاهری سینما انجام داده ایم؟

فکر نمی کنید که بستن آن ، برای چند ریال بیشتر، به یک اپیدمی در استان تبدیل شده و ضربه ای مهلک به بدنه فرهنگ این استان وارد می کند؟

این سینمای کهنه و مندرس، برای من و امثال من، بوی حیات و زندگی می دهد و عبور هر روزه از پیاده رو آن، یادآور خاطرات سالهای دور است.

اکثریت تماشاگران این سینما را، ضعیفترین اقشار جامعه تشکیل می دهند و حال که برای آسایش آنان قدمی بر نداشته ایم،  حال حداقل های امکانات موجود را از آنان دریغ نکنیم، چرا که تحمل  شهر بدون برج و آسمان خراش، به مراتب آسان تر از تحمل شهر بدون سینماست.

در طول تاریخ این شهر،کم نبوده اند انسانهای شریفی که با ساختن یک مدرسه یا حسینیه نامی ماندگار  را رقم زده اند و در انتخاب بین نام و نان، سربلند بیرون آمده اند و امروز خداوند این فرصت را به مالکین این سینما عطا کرده تا ماندگاربمانند.

فرماندار و نماینده محترم شهر و نهادهای مرتبط ، باید دست در دست هم، با ایجاد بستر مناسب زمینه تامین منافع مادی مالکین را فراهم آورده تا از تعطیلی سینما و این عقب رفتگی فرهنگی جلوگیری بعمل کنند.

آری .مرودشت بدون سینما، یعنی خواندن فاتحه بر فرهنگ و آبروی این شهر.