قصه هاي پرغصه شورا و شهرداري اين شهر ،تمامي ندارد.هرازگاهي،يك پروژه يا قرارداد،به صحنه جدال لفظي اين دوستان تبديل ميشود و معلوم نيست كه اين سريال ،كجا و كي به پايان ميرسد.گويا عزيزان فراموش كرده اند كه جايگاه شغلي و حقوقيشان،طلب ميكند كه در كنار هم باشند نه در مقابل هم.
شهربازي شهر،اين روزها به صحنه تلاقي و تقابل اين دوستان تبديل شده است.نميدانيم موضع گيري اخير دوستان شورا در يكي از هفته نامه هاي شهر را،اعتراض بخوانيم يا اعتراف.در زمانيكه اين پروژه،با هر كيفيتي ،در شرف افتتاح و اغاز بكار است اعتراض به مفاد قرارداد شهر بازي از سوي اين عزيزان،درواقع يك كار عبث و به نوعي "انداختن سنگ پشت قافله رفته"محسوب ميشود و طرفي از ان نخواهيم بست.
اما با عنايت و توجه به جايگاه و وظايف شوراي شهر و نگاه عاري از تعصب و غرض به پروژه اي كه قرارداد ان در سال 89 منعقد شده،ميتوان از سخنان اين عزيزان تفسير و برداشت ديگري هم داشت.
اگر در نظر بگيريم كه نظارت بر چنين پروژه هايي ،با هدف مديريت بودجه و زمان،از اولويتهاي تشكيل شورا بوده است،اگر بپذيريم كه انتخاب شهرداراولين وظيفه هر شوراي شهريست،موضع گيري هاي اخير اين دوستان و ايراداتي كه به مفاد قرارداد شهربازي ميگيرند شائبه بي خبري يا عدم دقت و نظارت لازم بر مفاد قرارداد در زمان انعقاد را به ذهن متبادر ميسازد.
مقايسه اين شهر بازي با موارد مشابه ان در شهرهاي ديگر و تحقيق و اعتراض به اورده و ميزان سرمايه گذاري شريك شهرداري در اين پروژه،متناسب ندانستن ان با شان و منزلت ساكنين دومين شهر استان ،همه و همه،از اموريست كه لزوما بايد قبل از انعقاد و امضاي قرارداد(سال 89)مورد توجه قرار ميگرفت و در صورت مغايرت با خواست و اداره اعضاي شورا،همان زمان و با همين شدت و حدت ،پيگيري و به اطلاع عموم ميرسيد.روشن است كه گاهي زمان اعتراض،از خود اعتراض موثرتر است.
پروژه اي با اين وسعت در ورودي شهر،كه نگاه هر رهگذري را جلب ميكند به معضل شورا و شهرداري تبديل شده و يا بهتر بگوييم در اين مسابقه طناب كشي،شايد يكنفر پيروز شود اما معمولا،هر دو طرف بر اثر فشار بيش ازحد به زمين ميخورند.
امروز ديگر مقصر خواندن اين و ان،نه مفيد است و نه سودمند.شخص يا شركتي،به عنوان شريك شهرداري در شهر بازي،هزينه هايي را متحمل شده است و در قبال اين سرمايه گذاري،قطعا مستحق دريافت سود هم هست و در اين ميان ،كاهلي و تنبلي ما،كفه ترازو را به نفع وي سنگين تر كرده است ،و برهم زدن اين شرايط با توجه به شروع بكار قريب الوقوع ان،نه اخلاقيست و نه سودمند.تنها راه ممكن براي ما حداكثر استفاده از داشته هايمان در اين قرارداد است .
بهتر است دوستان به جاي انداختن توپ به زمين يكديگر،تجديد نظري در رفتار و مسئوليتهايشان بكنند تا شاهد و ناظر چنين هزينه هايي از كيسه مردم نباشيم.
امروز ،بيشتر از هميشه،لزوم دقت در انتخابهاي اتيمان به چشم مي ايد تا شاهد و ناظر،چنين رفتاري نباشيم. مقصر اصلي من و شمايي هستيم كه نسبتهاي فاميلي را بر منافع كلان و عمومي شهر ترجيح ميدهيم و با وجود شكسته عهدي دوستان،همچنان بر وفاي خود به چنين پيمانهايي متعصب هستيم.